LAM Lisse

 

Met mijn zus ga ik naar het in 2018 geopende Lisser Art Museum (LAM), op landgoed Keukenhof. Het LAM komt voort uit de VandenBroek Foundation, van de Dirk supermarkten, en wil jong cultureel talent stimuleren. Alle kunstwerken hebben een link met eten, drinken en winkelen. Het LAM wil het anders doen dan andere musea. Ze werken met tijdvakken waardoor het lekker rustig is in het museum. Naast de kunstwerken hangen geen bordjes met informatie. Ze willen dat je de werken eerst zelf beleeft, onbevangen, je eigen associaties vormt. Als je meer informatie wilt kun je op je telefoon lezen wie de kunstenaar is en wat de achtergronden van het werk zijn.
Op hun site staat het volgende: Een optimaal bezoek aan het LAM is een bondig bezoek. Wij geloven dat het zoveel leuker is om een paar kunstwerken echt te bekijken, dan alles een beetje. Bij binnenkomst nodigen we je uit op ons wifi-netwerk. Je krijgt een persoonlijke rondleiding op je telefoon die je langs vijf kunstwerken leidt. Dat klinkt passiever dan het is, de kwaliteit van het bezoek ligt in jouw handen.
Dat doen we niet natuurlijk, we komen niet dat hele eind voor vijf kunstwerken, we willen alles.

Ron Mueck - Woman with Shopping

Ron Mueck is de zoon van twee speelgoedmakers en raakt als kind betoverd door de poppen die zijn ouders maken. Hij komt op het idee voor dit beeld als hij op straat een moeder ziet met haar baby op haar buik. Ze staat te wachten om de straat over te steken. 

Groep 1-2 MR - Appels

Deze appeltjes zijn gemaakt door 22 kinderen uit een kleuterklas. Het LAM heeft dit kunstwerk te leen, ze roepen bezoekers op werken te tippen die een geweldige bruikleen zouden kunnen zijn. 

Stefan Gross - Grosser Viereckiger Salat

Gemaakt van thermokunststof. Hij smelt de witte korrels van de kunststof, voegt er pigment aan toe en giet het in een mal. Met een verfbrander en een strijkijzer worden de vormen aan elkaar gesmeed.

Uta Eisenreich - Spot the Difference 2

De kunstenares speelt met de relatie tussen de werkelijkheid n de afbeelding van de werkelijkheid. Ze is nieuwsgierig naar de verhouding tussen tekst en beeld, hoe groot de invloed van taal is op hoe je kijkt.

Itamar Gilboa - Food Chain Project

Als de kunstenaar een tijdje in Amsterdam woont schrikt hij als hij merkt dat hij dikker wordt. Daarom houdt hij een jaar een dagboek bij van wat hij eet. Na dat jaar schrikt hij enorm, heeft hij echt zoveel gegeten en gedronken? Terwijl zoveel mensen in de wereld honger lijden?
"Wat ik heb gegeten wordt kunst dat dankzij de verkoop weer in voedsel kan veranderen," vertelt hij. Het kunstwerk is dus een voedselketen. Alles wat op de planken ligt heeft hij gegeten of gedronken en in porselein gemaakt. 

Maker onbekend - Ivory okimono of a half-peeled banana

Het woord okimono is Japans en betekent 'voorwerp voor plaatsing'. Het hoort niet bij de Japanse traditie om de naam van de kunstenaar te noemen. De kunstenaar doet er niet toe. 

Alicia Framis - Somebody left

Op de website staat: Aan de beschrijving van dit kunstwerk wordt gewerkt. Vertrouw op je eigen ogen. Wat zie je, wat vind je ervan?
Er klinkt een motortje, zie ik de koffie nu trillen of niet?

Yinka Shonibare - Last Supper

Dit beeld is een eerbetoon aan de muurschildering van het Laatste Avondmaal door Leonardo da Vinci. Hier speelt niet Jezus de hoofdrol maar Bacchus, de god van de wijn en dronkenschap. Hij wordt niet afgebeeld als een halfgod maar een sater, een wezen met de poten van een bok en het bovenlijf van een man. De kunstenaar maakt gebruik van kleurrijke stoffen die de cultuur van Afrika laten zien. De figuren aan tafel hebben geen gezichten, zodat de kijker zelf kan bepalen naar wie hij kijkt, naar welk ras, naar mensen of dieren.

Foto linksboven: Victoria Adam - For a melancholic Groinbellyvoiceteethcrown

Haar werk gaat over lichamen en voorwerpen in de ruimte. Ze denkt dat een kunstwerk als dit direct kan communiceren met verschillende delen van het menselijk lichaam. De lichaamsdelen.in de naam verwijzen ook naar de hoogten waarop de bollen zijn opgehangen, plaatsen die verbonden zijn aan emoties. "Als je verdrietig bent breekt je stem, als je zenuwachtig bent voel je het in je buik."

Foto linksonder en rechtsboven: Peter Anton - Hollywood Assortment

Op de grond ligt een doos vol chocolaatjes. Ze zien er verrukkelijk uit. In 2012 maakte deze kunstenaar een installatie die Sugar & Gomorrah heette. Een interactief beeldhouwwerk waar de kijker door een tentoonstelling aan boord van een amusementsrit reed en werd meegenomen op een echte achtbaan. 

 

Foto rechtsboven: Renzo Martens - Self portrait by Emery Muhamba 

Twee jaar lang heeft Renzo gewerkt met mensen in het binnenland van Congo. Het kunstproject gaat over de verschillen tussen rijke en arme landen. Over geld tegenover armoede. Over eten weggooien tegenover honger. Over Europa tegenover Afrika. De beelden zijn gemaakt door de mensen die op de plantage werken en zijn vervaardigd van chocolade.  

 

Het is een sympathiek gebouw, licht, niet te groot maar wel ruim ogend, overzichtelijk. Qua sfeer lijkt het op museum Voorlinden, in Wassenaar. Er is wat voor te zeggen, om geen bordjes op te hangen. Zodat je eerst zelf bedenkt wat een kunstwerk met je doet, wat het voor jou betekent. Maar om vervolgens de hele tijd die info op je mobiel te moeten lezen is ook niet fijn. Zeker als je eerst steeds die kunstwerken op de pagina moet zien te vinden en door veel (nutteloze) info moet scrollen. Na vragen blijkt dat je op je mobiel een account kan aanmaken, en dan kun je het kunstwerk naar keuze liken en de informatie thuis rustig teruglezen. Maar dat moet je per kunstwerk doen, je kunt niet alles tegelijk selecteren.
Wat nog minder fijn is, is dat publieksmedewerkers zich geroepen voelen het gat op te vullen wat de afwezigheid van de bordjes zou kunnen veroorzaken. Ze komen op je af, vertellen wat je ziet, of mist als je niet goed genoeg kijkt. Daarmee schieten ze hun doel van zelf kijken en ervaren voorbij. Je ziet daardoor misschien meer dan je anders zou doen, maar bij mij wekt het ergernis op.

Wel weer hele fijne kunst gezien. En Nederland is weer een mooi museum rijker.

 


«   »