19 mei 2018


Een aantal maanden geleden tipte Griet op de Beeck de voorstelling Requiem pour L.van choreograaf Alain Platel en componist Fabrizio Cassol, uitgevoerd door het gezelschap Les Ballets C de la B. Ze schrijft: een indrukwekkende voorstelling die op een prachtige manier het leven viert in het licht van de huiveringwekkende, overrompelende onspectaculaire dood.

Ik zie deze voorstelling in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Ik ben gespannen. Ik heb gelezen dat er een stervende vrouw op doek te zien zal zijn. En dat op de sterfdag van mijn vader. 

Veertien muzikanten uit verschillende continenten hebben het Requiem van Mozart gereconstrueerd tot een versmelting van jazz, opera en Afrikaanse muziek.

alle foto's: Chris van der Burght

Requiem pour L. gaat over sterven, over de dood en over rouwen. Alain Platel wilde vorm geven aan de emoties die hij zelf ervoer bij een aantal recente sterfgevallen in zijn persoonlijke leven. Hij wilde zowel het verdriet als de schoonheid laten zien en kon dit zeer dichtbij laten komen door een ontmoeting met L., een vaste bezoekster van zijn voorstellingen. Ze wist dat ze ging sterven, benaderde hem en gaf toestemming haar sterven te filmen en de beelden te gebruiken. De voorstelling is een eerbetoon aan deze vrouw, en tegelijkertijd aan alle mensen, en aan het leven waar het sterven deel van uitmaakt. 

Het blijkt geen dansvoorstelling zoals ik verwachtte. De muziek staat centraal. Op het toneel staan zwarte objecten, de vorm van kisten, verschillend in hoogte. Soms wordt er een steen op een kist gelegd. Tussen de kisten door bewegen de zangers en muzikanten.
Zij vertolken het Requiem op geheel eigen wijze. Vanaf de eerste tonen ben ik betoverd en zit ik met open mond te luisteren, te kijken. 
Er wordt adembenemend mooi gezongen, vooral de samenzang en het Lacrimosa is van ongekende schoonheid.

Op het achterdoek de beelden van de stervende L. Ze ligt op bed. Soms zie je een gezicht, een hand van de mensen die om het bed zitten. Soms zie je een glimlach op het gezicht van L, soms sluit ze haar ogen. Ik schrik, is ze al overleden, heb ik hét moment gemist? Dan openen haar ogen zich weer. Er komt een moment dat ze haar ogen niet meer zal openen. Een doodnormaal moment. Het ene moment leef je nog, het volgende moment niet meer. Geen groots gebaar, geen laatste woord, geen strijd. Ze glijdt roerloos de dood in, net als mijn vader.
Na haar overlijden denk ik contact te hebben met één van de zangers. Hij staat voor op het toneel en ik voel zijn ogen op me gericht terwijl hij zijn wanhoop vertolkt. Ik voel de tranen langs mijn gezicht stromen terwijl ik naar hem kijk. Ik denk bij hem ook verdriet te zien, misschien is het zweet, het doet er ook niet toe. Ik voel me verbonden, (aan)geraakt. Met dat gevoel loop ik ook de zaal uit. Ontredderd en getroost.
De volgende dag mail ik het gezelschap:
Gisteravond was ik aanwezig bij de uitvoering van Requiem pour L., in Amsterdam. Ik ben er nog steeds ondersteboven van. Ik kan er nauwelijks woorden voor vinden maar wil u via deze weg enorm bedanken voor deze overweldigende verpletterende ontroerende voorstelling. Ik heb het gevoel dat ik getuige ben geweest van iets goddelijks, terwijl ik niet gelovig ben. Het is het mooiste wat ik ooit in het theater heb gezien, en ik kijk enorm uit naar de cd en ga proberen naar de uitvoering in Rotterdam te komen.
Mijn grote complimenten en dank aan iedereen die deze productie mogelijk heeft gemaakt, werkelijk wonderschoon.
 
Een paar weken later krijg ik antwoord, met inmiddels een kaartje voor de voorstelling in Rotterdam in het bezit:
Ik heb uw bericht pas nu doorgestuurd gekregen. 
Ik wil u héél erg bedanken voor deze ontzettend mooie reactie die mij diep beroerd!
 
Warme groeten,
Alain Platel


«   »