In dit blog schrijf ik over wat me opvalt. Wat me bezighoudt. Het is mijn persoonlijke kijk op het leven.
Misschien kijk jij heel anders. Dat is het mooie van het leven. Soms maken we hetzelfde mee maar ervaren we het heel anders.
De onderwerpen zijn heel divers. Van dromen tot herinneringen. Van dagen die vliegen tot dagen die dreunen. Over woorden van anderen die me op weg helpen. Over voorstellingen en films die ik zie. Over mensen die leven en mensen die dood gaan. 

Je kunt op alle foto's klikken voor een grotere weergave. 

1 maart 2022

Als ik de keuken in loop zie ik agenten in zijn tuin staan. Ik open mijn keukendeur en vraag wat er aan de hand is. Een agent met een ernstig gezicht en een mondkapje loopt naar me toe. “Ik ben bang dat uw buurman is overleden”. Terwijl ik mijn hand voor mijn mond heb geslagen vertelt hij dat het er misschien wat heftig uit ziet met al die politie maar dat dit een routine onderzoek is naar de omstandigheden waaronder hij is overleden. Hij vraagt wanneer ik hem voor het laatst gezien heb. Wat ik weet van zijn sociale leven. 

Lees meer »

5 december 2021

Vandaag kijk ik de documentaire Dertien Dagen. ‘Tevreden overleden’ wil Floor Haak (86) op zijn rouwkaart. En als het sterven makkelijk verloopt mag er ‘heel tevreden overleden’ komen te staan. “Geef je ons dan nog wel een teken wat het moet zijn?” vraagt zijn zoon.

Lees meer »

1 november 2021

“Weet je wat nog veel vermoeiender is dan dat gehoest en genies”, zeg ik tegen mijn moeder die ik bel omdat ik me ziek en zielig voel en dan de stem van mijn moeder wil horen. “Een buurtgenote die drie nachten achter elkaar een feestje houdt.”

Lees meer »

25 mei 2021

We lachen veel en hard. We eten lekkere koolhydraatrijke taart. We spelen spelletjes yahtzee, de dobbelstenen rollen veelvuldig over de houten tafel. We blèren mee met The Sound of Music. Ik ben jarig. Mijn moeder en zus zijn op bezoek. Later schuift een vriend aan. Ik krijg geweldige cadeaus. Ik heb een nieuw jurkje aan en voel me goed.

Lees meer »

5 april 2021

Via de stream van ITA (Internationaal Theater Amsterdam) kijk ik naar Triptych – The missing door, The lost room en The hidden floor, door het Belgische danstheatergezelschap Peeping Tom.

Lees meer »

11 oktober 2020

Aan de waslijn op zijn balkon hangt een geel duizend dingen doekje te wapperen in de wind. Het donkergele gordijn in zijn slaapkamer is maar een klein stukje gesloten, zoals altijd eigenlijk. 

Lees meer »

8 oktober 2020

Tijdens het wroeten in de informatie over mijn familie kom ik weer een interessante persoon tegen: Bernard de Gomme. Bernard werd rond 1619 geboren in Terneuzen. Zijn vader had in 1631 de leiding over de leveringen aan de Nederlandse forten van Lillo en Liefkenshoek. Zelf ontwikkelde hij zich tot militair ingenieur. In 1641 is hij betrokken bij het beleg van Gennep, onder leiding van Frederik Hendrik, zoon van Willem van Oranje. 

Lees meer »

4 juli 2020

Het zwarte lapje stof voor mijn neus en mond maakt me nederig. Het voelt alsof ik terecht ben gekomen in een aflevering van The Handmaid’s Tale. Alsof we in een wereld leven waarin dit gewoon is geworden. Maar dat zal het nooit worden. Hopelijk.

Lees meer »

30 juni 2020

En opeens staat zijn stem op mijn voicemail. Het is niet de stem zoals ik mij deze herinner. Zoals hij na dertig jaar ongetwijfeld ook niet meer de man uit mijn herinneringen zal zijn.

Lees meer »

25 maart 2020

We zitten tegenover elkaar aan tafel te huilen. Vandaag heeft hij afscheid moeten nemen van de vrouw die hij beschouwde als zijn tweede moeder.

Lees meer »

2 januari 2020

De film speelt zich grotendeels af onder de grond van Oost-Ghouta, een voorstad van Damascus, in Syrië. Een groot deel van de stad ligt in puin, miljoenen mensen zijn gevlucht. Maar de bommen van het regeringsleger en bondgenoot Rusland blijven vallen.

Lees meer »

12 september 2019

Maandagochtend sta ik op en er steekt een draadje uit de knot wol. Dat gebeurt wel vaker, maar meestal zie ik het niet, of wil ik het niet zien. Of ligt het draadje te ver weg.

Lees meer »

31 mei 2019

Soms is de hoek van de hoekbank niet diep genoeg om veilig in te verdwijnen. Een glimlach niet warm genoeg om je over de rand van je verdriet te laten klimmen. Opeens slaat het toe, een ochtend waarop je anders opstaat dan de ochtend ervoor. De kleuren om je heen vervagen, terwijl geluiden verharden. Gesproken woorden dekken de lading niet en ontvangen woorden ketsen af op afweersystemen.

Lees meer »

3 maart 2019

In twee dagen heb ik een familiestamboom opgezet en ben ik in de 15e eeuw beland. Voor mij ontvouwt zich een web vol onbekende namen, namen van mensen waaruit ik uiteindelijk voortkom. Het is magisch om dat te beseffen. 

Lees meer »